Van de trainer


Enkele jaren geleden is een groep betrokken vrijwilligers in de club gestapt om deze nieuw leven in te blazen. Nadat bestuurlijk en organisatorisch de nodige vooruitgang was geboekt werd ik gevraagd om mee te helpen de club in de rol als hoofdtrainer sportief weer nieuw leven in te blazen en voetballend weer op de kaart te zetten. Terugkijkend denk ik dat de club grote stappen heeft gemaakt en ik ben blij dat ik deel heb mogen uitmaken van de wederopstanding van SC Lions’66. Hieronder hoe ik de afgelopen seizoenen heb ervaren;

2012/2013

Het seizoen 2012/2013 werd begonnen met een volledig nieuwe staf en selectie. Lang werd gestreden om het kampioenschap, maar het ervaren WWS bleek uiteindelijk terecht aan het langste eind te trekken. Met een keurige 2e plaats, het behalen van de 2e ronde van het bekertoernooi en het bereiken van de halve finale van het COTK toernooi, kon teruggekeken worden op een mooi seizoen.

2013/2014

Het seizoen 2013/2014 moest het seizoen worden waarin de basis voor een promotie zou worden gelegd. Het complex kreeg voor het begin van het seizoen een gigantische facelift door het keiharde werk van bestuur en vrijwilligers en met een aantal nieuwe jonge spelers werd verder gebouwd om uiteindelijk het ultieme doel te behalen: promotie. Gedurende dit seizoen maakten maar liefst acht spelers hun debuut en werd de nodige ervaring opgedaan met een 5e plaats tot gevolg.

2014/2015

In het seizoen 2014/2015 betaalde dit zich, zoals gepland maar vooral gehoopt, allemaal uit. In de voorbereiding werd wederom de halve finale van het COTK behaald en wisten we wederom de 2e ronde van de beker te bereiken, maar meest belangrijk vanaf dag één hebben we in de competitie bovenaan gestaan.

Vlak voor de winterstop werd hierdoor al de periodetitel binnen gesleept en aan het einde van het seizoen volgde het uiteindelijke eerste kampioenschap in de historie van de club. Dit kampioenschap zorgde ervoor dat de club zich in het jubileumjaar 4e klasser mocht noemen, dit maakte het extra speciaal.

Naast het 1e elftal, heb ik gedurende dit seizoen ook het 2e elftal mogen trainen. Een prachtige groep ‘liwwadder mantsjes’. De promotie van dit elftal naar de A-categorie maakte het feest helemaal compleet. Twee promoties in één seizoen, met een jubileum voor de deur!

2015/2016

In het seizoen 2015/2016 wisten we ons, met een vrijwel in tact gebleven selectie, simpel te handhaven met een 7e plaats op de ranglijst. Diverse spelers van het inmiddels door Johan Folkertsma getrainde Lions 2 maakten dit seizoen hun debuut in het eerste en op het einde leek zelf nacompetitie nog even haalbaar. Dit succesvolle seizoen had aan het einde ook een keerzijde, want een aantal bepalende spelers werden benaderd door clubs op hoger niveau en vertrokken. We mogen er als club uiteraard trots op zijn dat wij spelers afleveren aan clubs op veel hoger niveau (1e en 2e klasse). Verder moesten een aantal andere vaste waarden helaas stoppen i.v.m. werk en stage.

2016/2017

Het vertrek van de diverse spelers (waaronder vijf basiskrachten) kon op de korte termijn beperkt worden en werd opgevangen met nieuwe spelers van buitenaf. Een 4 tal van deze  ‘nieuwe’ spelers heeft helaas geen enkele keer het Lions-shirt gedragen in competitieverband. Dit wegens een chronische blessure, een financiële blokkade bij de oude club en veranderde werksituaties.

Als klap op de vuurpijl bleken twee van de (uiteindelijk vier) nieuwe spelers vrijwel de gehele 1e seizoenshelft niet of nauwelijks inzetbaar wegens blessures meegenomen vanaf de vorige club.

De 1e selectie voor het seizoen 2016/2017 werd uiteindelijk dus vooral aangevuld met spelers uit het voormalige 6e en 2e elftal uit het vorige seizoen. Deze jongens vormen dus het leeuwendeel van de huidige selectie, een erg grote stap in niveau, helemaal in het begin.

Het huidige seizoen breekt deze nieuwe sportieve situatie ons helaas op. Kwalitatief kwamen we simpelweg op bepaalde facetten tekort. Door hard trainen en ‘de kop ervoor houden’ zijn gedurende het seizoen grote stappen gemaakt en de prestaties op het veld zijn zienderogen verbeterd.  Daarvoor respect aan mijn groep en staf. Van gewoon niet goed genoeg in het begin, maken we het inmiddels elke tegenstander zeer lastig en kunnen we na de winterstop voetballend prima mee.

Te kleine selectie en geen interne doorstroming

Ook speelt de te kleine selectie ons dit seizoen behoorlijk parten en is het elke week helaas puzzelen gebleken. Nadat twee jaar geleden het A1 elftal al verdwenen is, kan er dit seizoen namelijk door (uit nood geboren) interne afspraken tussen TC en 2e selectie ook geen beroep worden gedaan op spelers uit de huidige 2e selectie.

Dit gewezen vriendenteam wilde,  na op verzoek het 2e te zijn geworden, logischerwijs samen blijven spelen. Deze afspraak kan je dus niet anders dan respecteren, maar daarmee maakt het de situatie er uiteraard niet makkelijker op. Helemaal niet als het vlaggenschip in deze situatie verkeert.

De seizoenen 2012 t/m 2016 bleek het 2e elftal namelijk juist de levensader van de club in het algemeen en het 1e elftal in het bijzonder. In tijden van krapte kon steeds succesvol een beroep worden gedaan op spelers.

De situatie van het vertrek van een aantal vaste waarden, het uiteindelijk mislopen van 4 nieuwe spelers, nieuwe spelers met blessures met een te krappe selectie tot gevolg en weinig tot geen (kwalitatieve) aanvulling van onderaf, lijkt ervoor te zorgen dat we dit seizoen helaas (maar dan dus wel terecht) mogelijk weer moeten afdalen naar de 5e klasse.

Ik ben ondanks alles wel enorm trots op de huidige 1e selectie en staf. Want de progressie, het enthousiasme en onderlinge sfeer die deze groep heeft getoond, en nog steeds toont, is bewonderenswaardig. Twee keer per week wordt er vol overgave getraind veelal met maximale opkomst en op wedstrijddagen staat er nu wekelijks een (h)echt collectief dat speelt met het hart en het hoofd.

Het is goed om te zien hoe supporters, vrijwilligers, bestuursleden en overige leden het gehele seizoen begrip voor tonen voor de situatie waar we in zitten en de redenen daarachter. Maar bovenal deze goede groep nooit hebben afgevallen of ten onrechte hebben bekritiseerd. Er heerst gelukkig een hoge mate van realisme binnen de club.

Club sportief op de kaart

De club Lions staat door het harde werk van bestuur, vrijwilligers en spelers inmiddels weer op de ‘sportieve kaart’ en men neemt de club weer serieus als volwassen voetbalclub. Daar doet een eventuele degradatie totaal niets aan af. Maar bovenal dit neemt het plezier en de mooie momenten gedurende de afgelopen vijf seizoenen zeker niet weg.

Bouwen met vertrouwen

Een eventuele degradatie is uiteraard nooit leuk, maar gezien de sportieve staat waarin de club nu verkeerd biedt dit juist dan mogelijk ook weer kansen om rustig en doordacht weer te gaan bouwen. Ook indien we er alsnog in blijven, waar we uiteraard nog steeds vol voor gaan (!!), moet er gebouwd worden.

Dit bouwen zal enige tijd vergen en bovenal veel geduld, waarbij direct presteren waarschijnlijk even naar de achtergrond moet verdwijnen. Er moet met de tijd weer een 2e elftal komen die dienst doet als selectieteam en op zeer korte termijn moet de huidige 1e selectie met 6 tot 8 spelers worden uitgebreid. Feitelijk moeten er zeker 15 tot 20 spelers bij wil je weer/blijven meedoen de komende jaren.

Met de huidige technische commissie met de voetbaldieren Henk Janson en Willem Rinsma en de enthousiaste bestuursleden en vrijwilligers, zie ik dit sportief bouwen met zeer veel vertrouwen tegemoet. Maar dit gaat simpelweg veel tijd en geduld kosten.

Eigen toekomst

Voor mij betekent deze situatie,  van opnieuw bouwen en het logischerwijs bijstellen van de ambities, wel dat ik besloten heb om het komend seizoen niet meer actief te zijn als hoofdtrainer van deze prachtige club. Ik wil mijn horizon verbreden en de komende jaren kijken wat er op mijn pad komt om me onder andere omstandigheden verder te ontwikkelen.

In een rol als hoofdtrainer, assistent trainer of bijvoorbeeld A1 trainer op divisieniveau hoop ik straks weer nieuwe dingen te leren en stappen te maken. Maar een jaar sabbatical behoort overigens ook nog tot de mogelijkheden, mocht het juiste gevoel of de tijd er (nog) niet zijn.

Ik wil de club Lions, het bestuur, de vrijwilligers, leden, sponsoren en supporters, maar bovenal alle (oud) spelers en stafleden alvast bedanken voor het vertrouwen, de geboden kansen en de vele mooie momenten.

Voor elkaar, met elkaar

De club Lions is uniek in haar soort en dat wordt soms misschien wel te weinig gerealiseerd door ons allen. Zowel intern maar zeer zeker ook door mensen van buiten de club.

“Met de handen op elkaars schouders tijdens successen en feestjes, maar vooral ook gezamenlijk schouder aan schouder bij verdriet en trieste gebeurtenissen”, dat is wat deze prachtige club de laatste jaren kenmerkt en het unieke karakter symboliseert. Voor elkaar en met elkaar, in voor en tegenspoed.

Bedankt voor de mooie jaren!

Jan Faber

Comments are closed.


Hit Counter provided by Business Card Holders